Skip to main content

मी, एक प्रवासी

रात्र हळूहळू पुढे सरकताना ओघळणाऱ्या मिट्ट काळोखात, हिमालयाच्या सानिध्यात, दर्या सिंधच्या येणाऱ्या आवाजात, हात पसरवून उभा असलेला मी!


आकाशातून बरसणाऱ्या चांदण्यांचा सडा अंगावर झेलत होतो! आणि क्षणार्धात वीज चमकावी तसा  एक विचार चमकून गेला!


कोण आहे मी? या सगळ्यांला पाहून खेळणारा जीव की यांचं अस्तित्व मान्य करण्यासाठी त्याने*निर्मिलेला एक जीव?

असेना का मी कोणीही! पण नक्कीच आहे मात्र रसिक! असाच प्रवास चालू ठेवेन, जो कोणी निर्माता आहे त्याची जी किमया बघेन आणि त्यातच सामावून जाईल, पण मन भरल्यावरच!!

-योगेश गोसावी

११ मे २०१८

Comments

Popular posts from this blog

ऊंची इमारत

ऊंची इमारत बस एक ही इमारत पता है मुझे, जो शुरू होती है ऊपर से और नीचे जमीन पे खत्म होती है। बचपन की उड़ाने जैसे मेरी, आसमान से शुरू होकर अब जमीन पे आयी है। कुछ चाहते थी, कुछ सपने थे। आसमान का एक टुकड़ा मिल जाए ऐसे अरमान थे। बढ़ती उम्र ने, दुनिया की रीत ने, पटका है जमीन पे ऐसे, जैसे नींद में गिरे हो अपने ही सपने से। इमारत अब भी वही है, बस अब गुजारा नीचे ही होता है। बचपन का गुजरा बचपना अब ऊपर चढ़ने से रोकता है। -योगेश गोसावी १८ सितंबर, २०२१

पाऊस परतीचा

पाऊस निघाला आज पुन्हा परतुनी तुझ्या माझ्या सगळ्या चिंब आठवणी! घेवून का ग जाईल तो ते सारे हळवे क्षण? की ठेऊन जाईल ओथंबलेले मनातले पण? का कोण जाणे त्याचे जाणे अन् येणे वेडावत...

बॅक बेंचर्स

बॅक बेंचर्स अस किती दिवस चालायच, आम्ही किती अस झुरायच? तुझ्या एका नजरेसाठी आम्ही कितीदा मरायच? तू एकदा तरी बघशील म्हणून आम्ही प्रत्येक लेक्चर करायच, तू मात्र त्या काळ्या फळ्याकडे डोळे वासून बघायच! तुला आवडत नाही म्हणून आम्ही मागचे बेंच सोडायचे, आणि तू मात्र त्यांच्याच बरोबर चहाचे दुकान गाठायचे! आता नाही अस कधी होणार, कुणी नाही झूरणार की कुणी नाही मरणार, तुला सोडून प्रिये आता आम्ही खालच्या वर्गात जाणार! --योगेश गोसावी १७ जानेवारी २०१३