गुज मनाचे

ती रात ती रात मंतरलेली, काळोखाने पेटलेली, सांगून गेली अर्थ नवे, हवेसे अन नकोसेही! ती रात गंधाळलेली, रातराणीने माखलेली,, पुन्हां पुन्हां बजावूनही काहीशी विस्कटलेली! ती रात तुफानलेली, समींदरावर आलेली, ढकलून गर्तेत आपल्याला किनाऱ्यावर आणणारी! ती रात उजळलेली, मनातल्या विचारांनी, मृत्यूलाही पुन्हां हरवून उगवतीकडे निघालेली! ती रात तुझी माझी, आयुष्यातली शेवटची, सगळं काही देऊनही पुन्हां हिरावून घेणारी! ती रात आसुसलेली, उगवतीला येण्यासाठी एका नव्या सुरुवातीला पुन्हां उजाळा देण्यासाठी! -योगेश गोसावी ३१ ऑक्टोबर, २०१९

मैत्र सर्वांच्या वाटा वेगळ्या पण दिशा मात्र एक आहे, हातात जरी नसला हात तरी एकमेकां साथ आहे. या सर्वांचे मार्ग कधी एकमेकां छेदनार नाहीत, सरळ यांचे चालणे कधी वाकडी वाट होणार नाही! सगळे आपल्या वाटेवर मार्ग क्रमित राहणार, सुख दुःख एकमेकांचे नेहमी ऐकमेकां ऐकवणार! तुम्हीं सांगा या नात्याला नाव काय द्यावे? वेगवेगळे सगळे जीव वेगवेगळेचं राहावेत! बंध हा नात्यांचा मैत्री त्याचे नाव, सापडलाय का तुम्हां कोणाला कधी यांचा गाव? -योगेश गोसावी २९ ऑक्टोबर, २०१९

नुकतंच जन्मलेलं पिल्लू आता घरट्याबाहेर पाहू लागलं, उंच उडणाऱ्या पालकांना बघून उडण्याची आस बाळगू लागलं! आस मनाची ईतकी की घरट्यातच पंख फडफडू लागले, अवस्था त्याची बघून आई बापही घाबरू लागले! कधी कोण जाणे काय होईल घात शंका ही आली, बाळाच्या आकांक्षाना थोपवण्यात शक्ती खर्च झाली! काय करावं त्यांना काही सुचेना, नको त्या वयात काय करेल बाळ काही त्यांना कळेना! धीर करून शेवटी बाबा पुढे झाला, घेऊन त्याला सोबत बाहेर उभा राहिला! सोबत त्याला घेऊन धडा सुरू झाला, पंखां आधी तो त्याचे मन तयार करू लागला! बाळाला ही कळले नुसते पंख असून चालणार नाही, उडण्याची हौस नुसती ईच्छा असून भागणार नाही! काही गोष्टी या योग्यवेळीच होणार, तेंव्हाच तर त्यांचे मोल आयुष्यभर टिकणार! परतले घरट्यात ते गोजिरे घेऊन हा धडा, आई सांगते योग्य वेळीच होतील योग्य गोष्टी बाळा! -योगेश गोसावी २९ऑक्टोबर, २०१९

शुभेच्छा दिवाळीच्या! दिवाळी असो की एखादा दुसरा महत्वाचा सण, पुण्याच्या गजबजाटाला फाटा देऊन नेहमीच आम्हीं गाव गाठतो! या सणांची मजा गावकडेच जास्त येते! कारण काहीही असोत पण ती मजा पुण्यात येत नाही! यावेळीही गावाकडेच आलो आहे! नेहमी प्रमाणे गाडी काढली आणि बाहेर निघालो! खरतरं वाढणाऱ्या गाडीच्या वेगाबरोबर मन पुढं पुढं जायला हवं होतं पण ते मात्र भरभर भूतकाळात निघालं! रस्त्यावरून जाताना प्रत्येक वळणावरच्या खुणा, काही ओळखीची घरं (ज्यांच्याशी ओळख करायला त्या काळात हिंम्मत झाली नव्हती!😂) काही कट्टे, अशा सगळ्या गोष्टीं मला भूतकाळात घेऊन जात होत्या! वर्षभर हरवलेल्या या वाटा आणि खुणा नेहमी अशा सणांच्या दिवशीच भेटतात आणि त्रासयुक्त आनंद देतात! आज म्हटलं मस्त देवीचं दर्शन घ्यावे, लक्ष्मीपूजन आहे तर हा मुहूर्त साधावा! निघालो आणि काही क्षणात ११वी १२वीचं ज्युनिअर कॉलेज दिसलं.... ती खिडकी, ज्यातून डोकावून पाहत बाहेरच्या जगाचे आडाखे बांधत शिक्षण सुरू होत आणि त्या खिडकीच्या कडेचा माझा बाक जणू काही तोही माझाच भाग होता! त्याच्या सोबत राहूनच कित्येकदा कटाक्ष टाकले पण आणि कित्येक पकडले पण! 😜 खूप सारे मित्र आणि...

पतंग पतंगा तू असा कितीसा रे उंच उडणार? दोर तुझी माझ्या हाती तुला रे मीचं सावरणार! आलीच कधी अवखळ हवा तर फिर मनासारखा, जायला लागला तुझा तोल तर मी आहे येथे उभा! उंच गगणाच्या भिंती घालतील तुला साद, नेहमी लक्षात राहू दे करतील त्याच तुझा घात! तुला वाटणारा बंध हा तुझंच वरदान आहे, उडत तुला ठेवून सुख देणं हेच त्याच काम आहे! वाटलं जर कधी तर एकदा इकडे खाली पहा, बंध तुटलेला तुझा सखा ईथे पायाशी आलेला पहा! -गोसाव्यांचा योगेश २५ ऑक्टोबर, २०१९