भांबावलेला मी!
स्वप्न पाहावीत की बोलावीत,
काही कळेनासं झालयं!
वर्तमान जगावा की भविष्य पाहावं,
काही उमगेनास झालयं!
आकांक्षांना माझ्या पंख फुटताहेत,
की कोणा अपरिचिताचे हे संकल्प आहेत काही कळेनासं झालयं!
दिन रात एकसमान वाटणारे हे विचार का थांबत नाहीत काही उमगेनास झालयं!
जावे का ही अधिरता घेऊन त्या निसर्गात जो माझ्यातही आहे?
की फुलवावा तोच अवतीभवती काही कळेनासं झालयं!
द्विधा ही माझी, अधिरताही माझीच आणि तरीही भांबावलेला मीचं!
दिशाहीन वाटतानाही प्रत्येक दिशा माझीच का वाटतेय कळेनासं झालयं!
उमगत असेल तुला तर सांगशील थोडं मला ही!
सगळं काही माझंच असून, अजून काहीतरी हवं का वाटतयं!
ग्रीष्माच्या या तडाख्यातही थंड का वाटतंय, असं सगळं असूनही आत का आणि काय जळतयं?
काहीच का कळेना आणि काहीच का उमगेना?
हे दोन्हीं प्रश्न का छळताहेत मला काही समजेना!
-योगेश गोसावी
२५ मे, २०२०
Comments
Post a Comment